11 jun. 2015

El Gato Oscar

Ya que es día de noticias y artículos de fuera encontré este otro sobre el Gato Oscar, el gato insumergible que sobrevivió a tres naufragios de barcos durante la II Guerra Mundial.

De: http://blogs.publico.es/strambotic/2015/06/oscar-gato/
y : http://blogsoyungato.blogspot.com.es/2011/03/el-insumergible-gato-oskar.html



Durante la II Guerra Mundial un minino blanco y negro, de nombre Oscar, se ganó la merecida fama de ser insumergible. Oscar estaba a bordo del acorazado Bismarck en su viaje inaugural, el 18 de mayo de 1941, que también sería el último: el buque se fue a pique durante una feroz batalla naval el 27 de mayo, en la que perecieron la mayoría de sus 2.200 tripulantes. Sólo sobrevivieron 115 humanos… y un gato.
El destructor británico HMS Cossack estaba buscando supervivientes del naufragio, cuando un miembro de la tripulación escuchó un lastimoso maullido que parecía llegar de una tabla de madera. Aterido de frío y asustado estaba un enorme gato negro con una mancha blanca en el cuello y un collar con su nombre: Oscar. La tripulación adoptó encantada a Oscar, aunque poco duraría aquella amistad.
Con su nuevo nombre y su nueva nacionalidad, el gato empezó a servir en el HMS Cossack al servicio de su Majestad. Pero el Tercer Reich no paga a traidores: en octubre de ese mismo año, apenas seis meses después del primer naufragio, el Cossack fue alcanzado por un torpedo disparado por un submarino alemán U-563 y se fue a pique. El gato Oscar logró subir a un bote salvavidas junto con varios marineros y alcanzar sano y salvo el portaaviones Ark Royal, que paradójicamente, había participado activamente en el hundimiento de su primer barco, el Bismarck. En el ataque fallecieron 159 miembros de la tripulación.
Por aquel entonces, Oscar ya era conocido como “el gato insumergible”… Y todavía tenía que sobrevivir a un tercer naufragio. A principios de noviembre, el portaviones recaló en la base naval de Gibraltar y Oscar tuvo una de las escasas ocasiones de sus no menos de siete vidas de corretear por tierra firme, persiguiendo monos y así.
El capitán del Ark Royal se empeñó en embarcar a Oscar, considerándalo un talismán, cuando ya resultaba evidente que no era otra cosa que un gafe. Dicho y hecho: el 14 de noviembre un torpedo disparado por un submarino alemán U81 alcanzaba y hundía al portaaviones en el Mediterráneo. En esta ocasión, la mayoría de los tripulantes logró sobrevivir, así como el inefable Oscar, convertido ya en mito gatuno tras sobrevivir a tres naufragios en seis meses.
Como premio por esa asombrosa hazaña, el minino fue licenciado y enviado a Irlanda, donde acabó plácidamente sus vidas como mascota de un hogar de marineros retirados en Belfast, rememorando cerca del Atlántico sus batallitas navales.



El beso según escritores latinoamericanos

Lo encontré por casualidad, no es mío, pero es algo precioso. Personas, escritores, poetas hablando de ese momento, esa energía que sólo uno mismo puede entender como se siente. Difícil, casi imposible expresar con palabras la sensación de ese tesoro, del beso.

De:
http://culturacolectiva.com/el-beso-segun-los-escritores-latinoamericanos/



 Luis Spotta (México)

escritores7

 Fragmento de “Los Sueños del Insomnio”

 “Tu boca, que no alcanzo jamás a describir completa, porque apenas voy diciendo que es maravillosa me domina siempre la tentación de besarla, de aplastarla con la mía, de ahogarla en lo que más que un beso, o una serie de ellos tan largos que parecen uno solo, es un ávido devorarla, un acto de canibalismo. Me gusta intentar el dibujo de tu boca, pero encuentro que las palabras, las pobres palabras mías, son incapaces de cumplir tarea tan difícil. Boca, la tuya, de labios carnosos, que se dilatan, se esponjan, se endurecen, se ablandan a medida que los beso; a medida que me enardezco, te enardeces, nos enardecemos en una pasión que no nos atrevemos a consumar y que nos deja ahítos, mudos por un tiempo, y con estupor en las miradas que no dirigimos ya directamente a nuestros ojos”.


Julio Cortazar (Argentina)


escritores3

Fragmento de “Rayuela”

 “Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mi para dibujarla con mi mano en tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonríe por debajo de la que mi mano te dibuja.
“Me miras, de cerca me miras, cada vez más de cerca y entonces jugamos al cíclope, nos miramos cada vez más de cerca y los ojos se agrandan, se acercan entre sí, se superponen y los cíclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiéndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con un perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviéramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultáneo del aliento, esa instantánea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mí como una luna en el agua”.


Octavio Paz (México)

escritores4

Fragmento de “Piedra de Sol”

“amar es combatir, si dos se besan
el mundo cambia, encarnan los deseos, 
el pensamiento encarna, brotan las alas 
en las espaldas del esclavo, el mundo 
es real y tangible, el vino es vino, 
el pan vuelve a saber, el agua es agua, 
amar es combatir, es abrir puertas, 
dejar de ser fantasma con un número 
a perpetua cadena condenado 
por un amo sin rostro;”


Xavier Velasco (México)


escritores6
Fragmento de “El Materialismo Histérico”

 “No sé mucho de besos, pero yo le aseguro que los suyos no eran menos feroces que un enjambre de balas despedazando el aire. Y daban en el blanco, todos ellos, si bien bastaba uno, sólo uno de esos ósculos inenarrables para llorar con ella sus peores desventuras. De hecho, entre sus ojos y sus besos se las habían arreglado tan prolijamente que hasta después de mucho besuquearnos entendí que era muda. ¿Qué hace una pobre muda besando a un rico sordo? Atraparlo, supongo. Decirle a besos cosas que uno comúnmente no le cuenta al psiquiatra, ni al confesor( ni siquiera a la almohada, con plumas de amplísimo criterio). Cosas que a veces, pero muy a veces, se sueltan a la hora de la extremaunción. Sus labios se incrustaban en los míos como plantas carnívoras en lucha cuerpo a cuerpo, mientras sus garras se abrían paso entre mi cuello con obvias intenciones de tornarlo carroña, y su lengua daba las doce de la noche al filo de mi destemplada campanilla”.


Gabriela Mistral (Chile)


escritores1

Fragmento de “Beso”

“Hay besos perfumados, besos tibios 
que palpitan en íntimos anhelos, 
hay besos que en los labios dejan huellas 
como un campo de sol entre dos hielos. 

Hay besos que parecen azucenas 
por sublimes, ingenuos y por puros, 
hay besos traicioneros y cobardes, 
hay besos maldecidos y perjuros”.


 Isabel Allende (Chile)

escritores2

Fragmento de 
De amor y de sombra”.

 “Ella notó el cambio en su respiración, levantó la cara y lo miró. En la tenue claridad de la luna cada uno adivinó el amor en los ojos del otro. La tibia proximidad de Irene envolvió a Francisco como un manto misericordioso. Cerró los párpados y la atrajo buscando sus labios, abriéndolos en un beso absoluto cargado de promesas, síntesis de todas las esperanzas, largo, húmedo, cálido beso, desafío a la muerte, caricia, fuego, suspiro, lamento, sollozo de amor. Recorrió su boca, bebió su saliva, aspiró su aliento, dispuesto a prolongar aquel momento hasta el fin de sus días, sacudido por el huracán de sus sentidos, seguro de haber vivido hasta entonces nada más que para esa noche prodigiosa en la cual se hundiría para siempre en la más profunda intimidad de esa mujer.”

8 jun. 2015

Adicción-Εθισμός


Tu baile sereno, 
tranquilo pero potente.
Estable, enérgico. Tu mirada penetrante, honda, húmeda. Llena de misterios y sombras, tan claros pero tan oscuros. Intenso. Intensidad. Pasión y elegancia con un punto de maldad, no el chico bueno, no el chico malo. Realidad y apariencia.
Necesidad de perfección, de comprensión y totalidad, en tu piel, en tu tinta, en tus pies abrazando y dominando los movimientos.
Sereno pero intenso, no mires más así, mira siempre tranquilo y sereno, escondiendo detrás de esa armonía y ese equilibrio todo el caos del ser. La llama tras tu balance, hipnotizas.






Αυτό το βλέμμα, η κίνηση του σώματός σου,
ήρεμη αλλα δυναμική. Δυνατή και έντονη η ανάσα σου.
Ο έλεγχος της ενέργειας, αυτό το βλέμμα παθιασμένο αλλά χαλαρό. Κρύβει τόσα πάθη, τόση φωτιά, σπίθες πίσω από τα αγγελούδινα μάτια. Σαν τον άνεμο τα χέρια σου παίζουν, έλεγχος, πάντα, όμως η αλήθεια, η σκοτεινή, κάνει και τρέμουν οι πόροι σου.
Αυτός ο έλεγχος γίνεται ζωντανός, ένας χαοτικό έλεγχος, της ζωής σου, της ψυχής σου.
Νιώθεις, συναίσθημα και άισηθηση.
Πάθος, πόθος, δίψα για φως. Αυτό το βλέμμα... Τόσο ανοιχτό αλλά και τόσο σκοτεινό, τόσο εθιστικό.

5 jun. 2015

"Δεν ντρέπεσαι που πας έτσι ντυμένη;"

ελευθερία
και γυναίκα
δύο πόλοι
αναζητούν καταφύγιο
βοήθεια, κατανόηση
ουρλιάζουν σιωπηλά
κάτω από τα κοντά φορέματα
των όμορφων
προσώπων που αναζητούν
τη ζεστασιά
του καλοκαιριού
του έρωτα
του μυαλού

και ανθίζουν

άνοιξη
και ανθίζουν
τα χαμόγελα
οι αγκαλιές
φωτίζουν
και φωτίζονται
ο αέρας χαλαρώνει
ηρεμεί
και μας ενώνει
στην βαθιά του
αγκαλιά

4 jun. 2015

Alt-J (Δ) - Taro










Δεν είμαστε πλέον

δεν είμαστε
δεν υπάρχουμε
εξαφανιζόμαστε κάθε μέρα
κάθε νύχτα
φωνάζει
πλησιάζει και φεύγει
σιγανά, σιωπηλά

ας φωνάξω! λέει ο πνηγμός μου...
ας κλάψω! λέει το βλέμμα μου...
ας φύγουμε, λέμε εμείς.

και δεν είμαστε
και δεν υπάρχουμε
και εξαφανιζόμαστε κάθε μέρα.

η θάλασσα μας παρατηρεί
τα κύματα μας γεμίζουν
όπως της καρδιάς οι χτύποι
πλησιάζουν και φεύγουν

μας ακολουθούν,
σιγανά και σιωπηλά

δεν φεύγουν

3 jun. 2015

Μία παπαρούνα ανάμεσα στα σκουπίδια

(Και επειδή δεν έχω γράψει ποτέ στα ελληνικά και υπάρχουν παράπονα από παντού, κυρίως από τον εσωτερικό μου κόσμο είπα να ανεβάσω ένα κείμενο-εργασία που έγραψα για μάθημα Γλωσσολογίας της σχολής).


Είναι δυνατή, ήρεμη,
η κάθε ψυχή την αναζητά,
μία φύση, μία πνοή
Ανώμαλος ο κόσμος
ξεθωριάζει χάρη στα όμορφα
πολύ όμορφα
σκουπίδια
Μαγικά τα δημιουργεί
μαγικά τα ξεπερνάει
μαγικά δεν φοβάται
μαγικά ξεχνάει
Πάντα μ’ ένα χαμόγελο
αφήνει τα όνειρά του
περπατάει, δεν κοιτάει
από πού ήρθε, προς τα πού πάει
ροκανίζει τη ζωή του
ορίζει τι του φαίνεται σωστό,
υπάρχει και δεν το καταλαβαίνει,
νιώθει άρχοντας μα δεν ξέρει
αν, αν τυχόν υποφέρει.
Ποιος να υποφέρει; Δύσκολη ερώτηση.
Πρώτη απάντηση: εμείς.
Λάθος.
Αγνοούμε και δεν σκεφτόμαστε
δεν την σκεφτόμαστε
υποφέρει.
Πνίγεται, πεθαίνει, ταλαιπωρείται.
Μα πόσο όμορφη!
Τίποτ’ άλλο στο νου μας.
Άδεια τα συναισθήματα,
μόνο εμείς, εγώ, δικό μου.
Ξεχνάει
Φωνάζει - μας


Πόση ομορφιά! Πόση δύναμη μπορεί να προκαλέσει μία τέτοια σκηνή, μία τέτοια διακριτική αλλά γεμάτη θάρρος προσπάθεια. Παπαρούνα και σκουπίδια, η απόλυτη αντίφαση- αισθητικής, μυρωδιάς, αρμονίας, χρωμάτων - . Η πρώτη λέξη που θα μπορούσα να προφέρω θα ήταν… Μόνο μία; Θα ήταν “δύναμη”, “επιβίωση”, “ομορφιά”, “επανάσταση”, “Φύση”, “ελπίδα” και ο συνδυασμός τους θα εξέφραζε κάλλιστα την τρομερή συγκίνηση που θα ένιωθα.
« Μία παπαρούνα καταφέρνει να ξεπροβάλλει ανάμεσα σε ένα σωρό σκουπίδια ». Αυτή θα ήταν ή αληθινή περιγραφή της εικόνας. Δεν είναι συνηθισμένο πια να βλέπουμε τη Φύση γύρω μας να μας θυμίζει την ομορφιά της και όταν φανερώνεται ξαφνικά μπροστά μας μένουμε άναυδοι (όσοι το παρατηρήσαμε και δεν το αγνοούσαμε τελείως). Σήμερα πια μας φαίνεται περίεργο να βλέπουμε την ομορφιά να ξεπροβάλλει φυσικά, χωρίς τη δύναμη και την ενέργεια του ανθρώπου, ανάμεσα στο τιτάνειο έργο αυτού του όντος. Ο άνθρωπος και η φύση - η άσχημη πλευρά του - μια αιώνια πάλη. Στην αρχή ο άνθρωπος βρισκόταν στη Γη προσπαθώντας, όπως το κάθε ζώο, να επιβιώσει στις συνθήκες στις οποίες έτυχε να ζει. Προσπαθώντας, όμως, να επιβιώσει έφτασε στο σημείο να μην υπολογίζει πια τα όρια του σεβασμού και της ισορροπίας. Ο άνθρωπος δεν ανήκει πια στη φύση ή, αν ακόμα δεν είναι έτσι, φαίνεται να είναι ο μοναδικός και σημαντικότερος στόχος του. Όχι επειδή αυτή με κάποιο τρόπο δυσκόλεψε την εγκατάστασή του εδώ, αλλά επειδή αποφάσισε ο ίδιος να την εγκαταλείψει, να απομακρυνθεί από αυτήν, να την υποτάξει. Απ’ ότι μπορώ να φανταστώ θα φοβήθηκε μήπως δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει τα εμπόδια και τις δυσκολίες της ύπαρξης του και, αντί να την σεβαστεί ή να αποδεχθεί την αδυναμία του, επέλεξε τον “επαναστατικό” δρόμο της εξολόθρευσης του αντιπάλου ή του πολέμου κατά της “εξουσίας”. Άρχισε έναν πόλεμο, τον οποίο δεν φαίνεται να θέλει να σταματήσει. Η φύση, όμως, σαν καλή μητέρα που όσο και να την παιδεύουν τα παιδιά της εξακολουθεί να τα αγαπάει και να τα νοιάζεται, εξακολουθεί να συντηρεί και να φροντίζει αυτό το κακομαθημένο της παιδί, χωρίς να του στερήσει τίποτα. Μερικές φορές αναγκάστηκε να το μαλώσει ή δεν μπόρεσε να μην αντιδράσει. Χρειάστηκε και η ίδια να εκφράσει το θυμό της. Όχι. Δεν είναι ακριβώς θυμός, αλλά ένα είδος πικρής θλίψης, μία μητρική θλίψη θα μπορούσαμε να πούμε, η οποία, ανακατεμένη με αρκετή και αναπόφευκτη τρυφερότητα, την κάνει να αναρωτιέται αν πρέπει ή δεν πρέπει να μαλώσει αυτό το παιδί.

Ο άνθρωπος όμως δεν το καταλαβαίνει. Δεν παραδέχεται την εγωιστική συμπεριφορά του και βλέπει μόνο τις κακές αντιδράσεις της ταλαιπωρημένης φύσης. Δεν είναι σε θέση, ή απλά δεν θέλει, να δει λίγο πιο μακριά ποια είναι η αιτία αυτών των γεγονότων, που τόσο τον “ενοχλούν”. Λειτουργεί όπως το κάθε άτομο - μικρογραφία όλου του συνόλου - : του είναι πάρα πολύ εύκολο να θυμάται και να βλέπει τα μειονεκτήματα και την αρνητική πλευρά των πραγμάτων αλλά δυσκολεύεται, του είναι σχεδόν αδύνατο, να σκεφτεί και να παρατηρήσει τα προτερήματα και την καλή τους πλευρά.
Θυμάμαι τώρα πώς σε ένα μάθημα θεάτρου, πριν κάποια χρόνια, μας είχαν ζτήσει να κάνουμε μία άσκηση: έπρεπε να εκφράσουμε θυμό και να χρησιμοποιήσουμε όλη την ενέργειά μας, χωρίς να ντρεπόμαστε, για να το δείξουμε από τη σκηνή στο κενό. Όλοι τα καταφέραμε με άριστο τρόπο. Η άσκηση, όμως, είχε και ένα δεύτερο μέρος: έπρεπε να εκφράσουμε με τον ίδιο αληθινό και ειλικρινή τρόπο την αγάπη μας και να τονίσουμε θετικά συναισθήματα προς την ίδια κατεύθυνση και φανταστικό “κοινό”. Δεν μπόρεσε κανείς μας να φωνάξει, ούτε να απελευθερώσει τον εαυτό του για να εκφραστεί - όλοι ντραπήκαμε και ύστερα αδυνατίσαμε να συνεχίσουμε. Ας μην αναφέρω πώς λειτούργησε η ίδια άσκηση έχοντας ένα πραγματικό άτομο μπροστά μας - καταλάβαμε πόσο “αγενείς”, θα μπορούσε έτσι να μας χαρακτηρίσει κάποιος, είμασταν - πόσο μας δυσκόλευε να λέμε και να δείχνουμε ευχάριστα πράγματα προς τον περιβάλλοντα κόσμο μας. Μόνο θλιβερή θα την έλεγα αυτή την αλήθεια. Η ίδια συμπεριφορά, την οποία βλέπουμε συγκεκριμένα σε μία σκηνή ανάμεσα σε κοντινά άτομα, προβάλλεται και εμφανίζεται σε όλη την ανθρωπότητα. Φοβάται - φοβόμαστε - την ομορφιά. Ντρεπόμαστε που μπορεί να υπάρξουν και τέτοια συναισθήματα μέσα μας. Η αιτία; Είναι υπερβολικά δυνατά και μπορούν πολύ εύκολα να μας νικήσουν, να μας κάνουν να χάσουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, να ξεπεράσουμε κάποια όρια. Αυτά όμως γιατί τα αποφεύγουμε;
Υπάρχουν πραγματικά; Ή μήπως είναι απλές ψευδαισθήσεις που τις χτίζουμε για να προστατευτούμε από τους κινδύνους;
Όλη αυτή τη συμπεριφορά μόνο ως αποτέλεσμα του εγωισμού μπορούσα να το φανταστώ. Όχι, δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ πως γεννιέται με συνειδητό τρόπο από τον άνθρωπο. Ο εγωισμός είναι απλά μία δυσάρεστη εκδοχή του φόβου, της ντροπής που μπορεί να κυριαρχήσει στην ψυχή του ανθρώπου όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τον υπόλοιπο κόσμο. Ναι, του ανθρώπου και ξαναλέω: του ανθρώπου. Ο εγωισμός, έτσι όπως τον γνωρίζουμε, στη φύση δεν υπάρχει.

Μας τρομάζει η ιδέα να αφήσουμε τη γαλήνη και την ευτυχία των συναισθημάτων να μας κυριαρχήσει και να “καταντήσουμε” όπως η παπαρούνα. Όσο και να μας φαίνεται περίεργο, κατά βάθος νιώθουμε ένα μικρό ενοχλητικό τσίμπημα εξαιτίας της. Αυτή ή επαναστάτρια, που κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια και τα εμπόδια των σκουπιδιών μας υπενθυμίζει πώς εμείς δεν μπορέσαμε το κάνουμε. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου δυστυχώς όλα καταλήγουν να είναι σκουπίδια. Σ’ αυτά, χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι - παγιδευμένοι - και γενικά δεν το συνειδητοποιούμε. Δεν ξέρουμε πια πως τα όρια δεν ξεπερνιούνται με το φόβο αλλά με τη δύναμη που γεννιέται ακριβώς από αυτά τα συναισθήματα χαράς, ευτυχίας, ελπίδας. Και να που η παπαρούνα εμφανίζεται μπροστά μας, μας κοιτάει, μας φωνάζει, μας προσελκύει, μας ψιθυρίζει και μας υπνωτίζει. Μήπως δεν έιναι τόσο ενοχλητικό αυτό το τσίμπημα; Μήπως αν του δώσω λίγη σημασία μου ανοίξει καινούριους δρόμους; Μήπως αυτό το τσίμπημα μου λέει πως πρέπει να ξυπνήσω; Η παπαρούνα τα κατάφερε, γιατί εγώ να μην τα καταφέρω;
Παπαρούνες και σκουπίδια σήμερα υπάρχουν παντού, αλλά δύσκολα βρίσκεται μία παπαρούνα να ανθίζει ανάμεσα στα σκουπίδια. Δύσκολο είναι να ξεπροβάλλεις την ομορφιά που υπάρχει μέσα σου όταν γύρω σου τίποτα δεν σε ωθεί ή δεν σε εμπνέει να το κάνεις.
Μόνο όταν καταλαβαίνεις ποια είναι η πραγματική “Φύση” σου και ότι δεν είσαι μέρος των σκουπιδιών μπορείς να ανθίσεις και να ψάξεις το φώς το ήλιου σου. ‘Ετσι και η παπαρούνα δεν θα μπορούσε να παραμείνει σκουπίδι αφού “εκ φύσεως” γεννήθηκε τέτοια. Ακολούθησε λοιπόν τη φύση της και έψαξε τον ήλιο της. Αυτό ακριβώς την έκανε μοναδική και ακαταμάχητη: ξεπέρασε τα ανθρώπινα εμπόδια - τα σκουπίδια - και τώρα, φωτισμένη από την ήλιο, μπορεί και ομορφαίνει τον δικό της κόσμο.





La escultura

Porque la vida no termina si luchas,
porque no todo acaba con una crisis,
porque no tiene sentido temer,
recorrer las calles deambulando, sin sentido, sin origen, sin destino.
No es vida, no es fuerza, no es ser, no es existir.
El miedo, el mal de nuestras almas que sólo nos ayuda a morir, a desaparecer. Nos carcome, nos diluye, nos apaga y nos arroja contra el muro.
Ese muro através del cual puedo deslumbrar la iluminación de esos pocos. Esos pocos seres que caminan sin mirar atrás, sin mirar adelante, pero nunca ciegos, siempre escuchando, siempre atentos, pero sin mirar, sin buscar el fin, ni el principio.
Simplemente escuchan, oyen el flujo de la vida, del futuro que se acerca, del pasado que se aleja,
con lágrimas en los ojos, los sonidos se humedecen, se encierran en el corazón, pero la mente sigue escuchando.
No se apaga, no se esconde, avanza, acechante, preparada y lista para el barranco. Sabrá volar y si no sabe aprenderá durante la caída a planear, a aterrizar, nunca caerá sin saber cómo hacerlo o cómo no hacerlo. Errores, error de los errores pensar en el fin, en el fin que nos espera sin ninguna forma de salvación, si se acerca el final aprenderé a aplazarlo, aprenderé a darle otro fin a este fin que algunos piensan que nos espera.
¿Qué sentido tiene alarmarte? ¿Qué sentido tiene tener miedo? ¿Quién te persigue? ¿Qué no puedes cambiar? Todo está en tus manos, en tus capacidades, adáptate, cambia la mentalidad, aprovecha cualquier cambio para lo mejor. Busca de tus necesidades tus bases para continuar y avanzar. Que no te bloqueen los obstáculos, hazlos la pared de tu casa, la pared de tu camino, conviértelos en escombros para crear una nueva escultura.
Que la fealdad del provenir no te quite la belleza de tu mente, tu mente es más poderosa, más capaz, más ligera y colorida. Puede cambiar su entorno, puede mejorar los escombros, las paredes, cualquier obstáculo puede hacerlo suyo.
No hay miedo, no hay obstáculos, solo adornos, detalles que se añaden a tu vida, te acompañan y te encuentran, pero no, no te impiden, no sirven para eso, la vida no se para, nunca. ¿Cuándo se ha visto o se ha pensado una vida que para, que se pausa? Nunca. Ni siquiera después de la muerte acaba, seguimos nuestro camino, no hay pausas, no hay paradas.
Avanzar. Seguir adelante, pensar en los obstáculos y las paredes como nuevas posibilidades y oportunidades, cambios que te ayudarán en tus mundos.
Construye con materiales, no con facilidades, encuentra sustancia de la que sacar ciudades enteras, sin nada no sale nada, necesitas algo y ese algo no viene sin materia.
Aprende a moldear y podrás esculpir tu vida.

17 mar. 2015

Límites

No sé qué pensar
qué sentir
qué sufrir y qué llorar...

no sé, no sé, no sé,
solo mi mente difusa
confusa
nube-niebla sin color
sin medidas ni palabras
sin definiciones ni orden
un caos difuso
sereno-aburrido
no lo soporto, no
lo             soporto

no aguanto más esta
                  tranquila y aburrida
confusión
quiero
chispas!