18 sept. 2016

Sustancia

Cuando se necesita gritar se llenan todos los huecos de una persona,
cuanto más necesidad tiene de correr y huir de situaciones, entonces llena su vida de situaciones, momentos, objetos, recuerdos, experiencias, horas llenas, sin un descanso.
Ese descanso, ese momento en el que la mente puede empezar a preguntarse, a pensar, a razonar sobre cosas de las que quiere huir, corre dejando en su camino restos de esa cantidad infinita de adornos, accesorios innecesarios que hacen de la vida una fioritura innecesaria, asustada de su interior.
Descansa mente, descansad ojos, descansad lágrimas y contemplad, relajad los minutos que tenéis a disposición y aprovecha, no corras, pero tampoco te apagues, no te quedes atrás, pero no significa que tengas que tener prisa. No tengas prisa, no se hacen las cosas correctamente.
Haz mejores cosas, más lentas pero con más valor. Sustancia, clase y elegancia. Naturalidad sin forzar situaciones que simplemente dejan un rastro, una huella pachucha en el pasado.
Liberar espacios de cargas creadas sin sentido, sin razón alguna, simple gritos de vacío.

Human







Ma chissà

Así, έτσι με αυτόν τον τρόπο
να γράφουν τα χέρια μου τη ζωή μου
mi vida entre tus dedos, tus yemas
mi escalofrío
μέσα στα χέρια σου
επειδή πέφτει κάθε λεπτό
πνίγομαι σταθερά, υγρά
μάτια που suspiran
me miran
sollozan, αναστενάζοντας
una carezza, un bacio semplice
leggero
leggerissimo
senza un sapore scordato
κάθε palpito σε θυμάται, μην τρέχεις
βαθιά baciami και φύγε
fuggi leggero senza pensieri
senza un passato di sostanze
piangi
δάκρυα λιώνουν nelle guance tue, morbide, saporite come la sete d'estate
e la primavera corre dietro, ti segue, chiama, σε φωνάζει να πλησιάσεις, να αγκαλιάσεις
τη μοναξιά που ποτέ δεν μπόρεσε να πει τίποτα

επειδή φώναζε τη νύχτα
sei venuto tu


9 songs

En cuanto la gente ve sexo piensa en porno, pero esta película consigue cambiar precisamente esa imagen. Una película de 10, no es sexual, es erótica, no es pornográfica, es sensual y real.
Una película sencilla pero llena, con un juego de canciones y momentos espectacular, cada canción y concierto tiene su significado y, obviamente, para quienes ven todavía las películas dobladas, difícil que se le note el encanto. No son elecciones casuales, no es una simple secuencia de escenas, sino que se consigue notar perfectamente los cambios, la progresión, los momentos varios de una vida compartida y de unos sentimientos compartidos.





Hay muchas películas eróticas y muchas que se nota que el objetivo es simplemente mostrar carne y sexo, pero aquí se muestran otros detalles, una conexión, una realidad entre dos personas que disfrutan y realmente conectan. No cuenta una historia, no es una película narrativa, sino descriptiva que muestra esos puntos que hacen de dos personas una unión. No tiene sentido pensar en crear una trama, no es el objetivo ni la intención. No cuenta la historia de una pareja que se conoce y al final se separa, sino que muestra esos dos cuerpos, esas dos miradas, expresiones y sensaciones que se conectan, se comunican y crean un vínculo único: suyo.

El argumento es sencillo: LOVE - US.


Ni es porno, ni es un simple video de conciertos de los varios grupos. Es una representación de momentos, de detalles, de pensamientos y sensaciones, que consiguen mostrar a la perfección. No hay momentos que cansen ni que no se entiendan, no hay lagunas de comprensión o secuencia lógica. Todo lo que se dice tiene sentido, es real, es representativo del carácter de los dos, aunque no hay que olvidarse que la protagonista es ella y queda perfectamente claro. En la vida y casa de él, ella entra y crea su mundo, su sensación, su hueco en sus sentidos, como explica expresamente al principio el mismo protagonista.





La relación de la Antártida y su descripción la hace aún mejor, creando un paralelismo de sensaciones, una metáfora que crea una unión, no solo en el momento compartido y vivido con ella, sino durante el resto de su vida; ella existe en su interior.

Simplemente preciosa.

17 sept. 2016

Frustration

Για κάποιο λόγο ένα κείμενο που είχα γράψει πριν ένα μήνα σβήστηκε, εξαφανίστηκε από το blog. Μεγάλο το σοκ όταν το κατάλαβα επειδή ήταν, προσωπικά, η μόνη πραγματική ανάρτηση στην οποία έλεγα κάτι σοβαρό με ένα επίπεδο ελληνικών, επίσης, καλύτερο απ' αυτό που είχα τον τελευταίο καιρό.

Αυτά τα ελληνικά είναι πλεόν βασανιστήριο. Νόμιζα θα κατάφερνα με την εμπειρία, το διάβασμα, τα χρόνια στην Ελλάδα να τα εσωτερικεύσω και να τα κάνω δικά μου, να βγαίνουν από το μυαλό μου, τα χέρια μου, το στόμα μου χωρίς δυσκολία και με έναν ωραίο, ρευστό τρόπο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πάντα δυσκολότερη από τα όνειρα. Κάθε λέξη, κάθε πρόσταση σταματάει μέσα μου, ελέγχει, λέξη κατά λέξη, γράμμα προς γράμμα, αυτή η ορθογραφία που ακόμα με χτυπά την πόρτα με τα τόσα ι/η/υ/οι/ει, ευτυχώς κάποιους κανόνες τους έχω μάθει και δεν χρειάζομαι τόση αναζ(εδώ πρέπει να ψάξω να βεβαιωθώ)ήτηση. Και λέξεις που έχω μάθει καταλήγουν να αμφισβητιούνται. Άρα ό,τι μαθαίνω δεν το μαθαίνω με βεβαιώτητα, άρα μήπως, τελικά, δεν το μαθαίνω;
Μήπως τελικά έχω την ψευδαίσθηση ότι έχω μάθει τη γλώσσα της Ελλάδας και έχω απλά καλύψει μία άλλη γλώσσα με μία διαφορετική εξωτερική έκφραση;
Μα τα προβλήματα δεν υπάρχουν μόνο στα Ελληνικά, επειδή όσο συγκεντρώνομαι και προσπαθώ την καθημερινότητά μου να την παρακολουθώ στα Ελληνικά, οι άλλες γλώσσες γίνονται πιο αδύναμες, πιο αβέβαιες και όλα γίνονται χάος.

Πόσες παύσεις, πόσες αμφιβολίες πάνω σε όσα γράφω, και πόση λίγη υπομονή να κάτσω να ξαναδιαβάζω τόσες φορές, χωρίς να μου είναι εύκολο να διορθώνω μόνη μου τα πάντα, ένα κείμενο για να φτάσω, μετά από την τετραπλάσια δουλειά, να γράψω κάτι που ενός άλλου θα ήταν αυτόματο να βγει με την πρώτη.

Frustration, frustración. Δεν ξέρω πώς λέγεται στα Ελληνικά (πόσο συχνή έκφρασή μου, πόσο συζνός φόβος μου σε μία εξέταση, σε μία κουβέντα, σε μια εξήγηση, σε μία εξομολόγηση).

Σαν μπλοκαρισμένο μυαλό νιώθω πολλές φορές, σαν να μην λειτουργεί η δύναμη της έκφρασης μέσα που αφήνει τις λέξεις να ρέουν εύκολα και χωρίς κόπο. Αλλά κουράζομαι, κουράζομαι να ψάχνω και αν σταματάω συνέχεια για πιθανά λάθη που μπορεί να έχω ή λάθη που δεν έχω αλλά είμαι τόσο χαωμένη που δεν είμαι πλεόν σίγουρα ούτε γι' αυτά.
Πώς να μπορέσω να βάλω μια τάξη στη γλώσσα μου και στη έκφρασή μου, όταν έχω να κάνω με συμφοιτητές συνομήλικους που θέλουν να κάνουν τα ίδια με έμενα στον ίδιο ρυθμό μου αλλά εγώ δεν είμαι στο δικό τους επίπεδο; Πώς να το πάρω "χαλαρά"; Με υπομονή και χρόνο που χρειάζεται μια γλώσσα, ένα μυαλό για να δομηθεί και να μάθει σωστά να εκφράζεται και αν σκέφτεται οργανωμένα για να γίνεται κατανοητό;
Τρέχουμε, τρέχω και δεν προλαβαίνω να βελτιώσω κάποιες λεπτομέρεις που θα με διευκόλυναν τόσο πολύ να φτάσω στο επιθυμητέο μου στόχο.

Frustration. Απλά.

Spoiler alert for the sensitives

  




 sorry





26 ago. 2016

Το ανεπιθύμητο "ήταν"





αυτό το παρελθόν της στιγμής που πρέπει να πεθάνει
να πεθάνει η ψυχή που κάποτε έζησε γεμάτη ευτυχίες και αγάπη
μία αίσθηση κενού, ένας βυθός που ποτέ δεν εξαφανίζεται
στη νύχτα, στο σκοτάδι μίας ανάσας
όπου οι δρόμοι εξαφανίζονται και τα βήματα βαραίνουν
πονούν και πληγώνονται
γιάτι το παρελθόν δεν είναι πάντα δικό μας
γιατί το παρόν είναι του παρελθόντος και μας χτυπάει τις σκέψεις
τα βήματά μας ενώ προχωράμε χωρίς λόγο, χωρίς σκοπό
μπροστά προχωράει ο χρόνος
πίσω πάνε οι σκέψεις
πώς γίνεται να μην εξαφανιστούμε μαζί με τον έρωτα του παρελθόντος
δεν ήταν ψέμα
δεν ήταν όνειρο
μόνο ένα παρελθόν που ανήκε στο παρελθόν
σε ένα παρόν που πρέπει να γίνει μέλλον
αυτό το μέλλον, πώς υπάρχει χωρίς το παρελθόν;
πώς μπορεί ένα πνεύμα να ανασάνει χωρίς το παρελθόν του;
πώς σβήνεται, πώς κόβεται ένα κομμάτι ανάσας;
πως κόβεται ο χρόνος των σκέψεών μας
της ζωής μας;

η στιγμή που πέθανε
δεν το επέλεξε, δεν το ζήτησε, δεν σκόνταψε
απλά μίλησε
απλά σκέφτηκε
και έφυγε, ζήτησε να αγαπήσει και πέθανε
ζήτησε να ζήσει
και σκότωσε

πώς γίνεται να σκοτώσει κανείς ένα παρελθόν που δεν ζητήθηκε;
πώς γίνεται να παραμείνει ένας έρωτας χωρίς να πονέσει; 

6 jul. 2016

Diamantes


Kenro Izu



Still Life 1114b, 2004






Still Life 838b, 2001






Still Life 1081b, 2004

Diamantes


Lilian Bassman



It’s A Cinch,  Carmen, 1951





Lingerie, 1951





Across The Restaurant, Barbara Mullen wearing Jacques Fath, 1949




Mary Jane Russell, 1950


26 may. 2016

λευκές μέρες



τέτοιες ερωτήσεις μένουν στο κενό των φαντασιών μου
κάθε νύχτα στο μαχιλάρι των σκέψεών μου
κάθεται μοναχικό το δάκρυ
εκείνο που κάποια στιγμή θέλησε να εμφανιστεί
να ακουστεί
να φανεί
να το αγαπήσεις

μάζεψε μία χούφτα
δάκυρα πικρά, ερωτευμένα, μοναδικά, λαμπερά
όπως τα άστρα της πονεμένης ψυχής
ενός αναστεναγμού η στιγμή, έκλεισε
τα μάτια προς το πέραν και χάθηκε
στη σιωπή
εντός της σιωπής
εξαφανιζόταν





ομορφιά και αγάπη μέσα σε ένα δάκρυ
ομορφιά και βλέμματα μέσα σε ένα χέρι
γατήσια λόγια, διψασμένα χείλι
ξεραίνονται στην μοναξιά
και
δάκρυα μοναχικά
μοναδικά, τολμηρά όπως δεν ήσουν ποτέ
εδώ, στο κενό, τώρα
βούτα σαν κεραυνός
φωτιά να πάρουν 
αυτοί που δεν κοιμούνται