6 feb. 2016

5 feb. 2016



Τίποτα δεν χρειάζεσαι. Μόνο εσένα, τον εαυτό σου, την ευτυχία σου και το είναι σου.







Μα ποιος-ποια είναι ο εαυτός μου, η ευτυχία μου και το είναι μου;
Τι με κάνε εγώ, τι με κάνει άτομο, τι με κάνει να είμαι;
Τίποτα.

lluvia de estrellas
polvo de ellas
estrellas

Le merle

La noche es su reino, el amanecer su canto, sus miedos desaparecen de día, sus amores nacen de noche.
Melodía solitaria, silenciosa, única, melancólica.
Amaneceres y atardeceres juntos.
Compartimos sensaciones, esperanzas y deseos
cada latido canta hacia tu noche, tus estrellas.
La noche es tu piel, tu alma y fugaces tus ojos ante mi tristeza.
La noche es mi piel, mi alma y vibrantes dibujan mi temor. Esos ojos.




19 ene. 2016

Θες να γίνουμε αστερισμό;

Και ένα βράδυ, ή ήταν μέρα
ενώ στα όνειρα τραγουδούσαν ποιητές
τα δάχτυλά του έτρεμαν
τα χείλη της δάκριζαν

οι σκέψεις τους έπιαναν το χρόνο
το δικό τους όπου έτρεχαν τα φεγγάρια
λες και ήθελαν να φτάσουν πιο κοντά στην γυάλινη ματιά
γράφανε στο στήθος
μικρά πέτρινα τώρα, βιάζομαι
θέλω τη στιγμή να σου κλείσω την πόρτα
των βημάτων που ποτέ δεν κοίταξες
των λέξεων που ποτέ δεν αγκάλιασες

θέλω να με γδύσεις στα κόκκινα
γαλάζια η στιγμή του φιλιού μας
με κοίταξες στην σιωπή της ανάσας
όπου χώθηκες και σκόνταψες
μέσα μου
τράβαμε

θες;
πάμε να φύγουμε
να γίνουμε ένα
να μείνουμε Άλλοι, εσύ

πάμε να γίνουμε αστερισμό
θα είμαστε κόκκινοι χτύποι
ενώς σεισμού που διαχέει τη φωνή μας

και κλειδώνω τα αγκάθια
όπως τη νύχτα τους αναστεναγμούς
μίας στιγμής
μίας σιγής

31 dic. 2015

Coincidencias sin parar, Sergei y Luka

y seguimos descubriendo, encontrándonos con coincidencias de la vida, o del arte o de los genios.

Sergei Polunin y Luka Sulic, qué mas pedir, nada, solo que en algún momento hagan alguna colaboración, mientras escuchaba la impresionante melodía de Luka, me vino al movimiento de Sergei y me acordé de que en una pieza coincidían!


a partir del minuto 8:33 (aunque todo el video es arte, precioso)


y




No digo más, simplemente imagino a estos dos hombres en una colaboración, un sueño.

16 dic. 2015

Coincidencias amadas

De vuelta a las coincidencias musicales!
Llevaba tanto tiempo intentando acordarme de qué tango tenía aires de Gloomy Sunday húngara.
Lo encontré...
Y me trajo otros recuerdos, no aptos para sensibles del corazón tierno.




Gloomy Sunday, húngara, la canción del suicidio, escuchad.





Pa' qué seguir (supongo viviendo)







y versiones posteriores




clásica, siempre



para mentes abstractas




y björk.

30 nov. 2015

Esta sensación - ahora























Μην το ξυπνάτε το παιδί, αφήστε το να πονέσει!

Los sentimientos tienen que morir para el bien de la humanidad.
Απαγορεύεται η είσοδος, για την ασφάλεια του ανθρώπου. Υπάρχει όριο, υπάρχει πόρτα που μπλοκάρει όποιον θέλει να μπει, μην μπαίνετε, κίνδυνος.
Το λέει, το έλεγε, το έλεγα. Όποιος όμως είναι περίεργος και δεν σέβεται χώνεται και μπαίνει χωρίς να του το επιτρέψουν.
Χτυπάνε τότε οι συναγερμοί και το σκάει τρέχοντας Φοβήθηκες; Υπήρχε πινακίδα, στην αρχή.
Τώρα όμως ποιός θα κλείσει τον συναγερμό;
Άντε και γαμήσου. Ευθύνη μου τώρα να τακτοποιήσω;
Ποιός λέει πως ο κίνδυνος είναι μόνο για τους άλλους και όχι και για το ίδιο το ον που βρίσκεται μέσα; Η επαφή με τον έξω κόσμο το κάνει να κινδυνεύει. Δεν έχει τη δύναμη να ανταπεξέλθει στην πραγματικότητα, του κάνει κακό και γι' αυτό είναι κλειδωμένο και κρυμμένο.
Όποιος προσπαθήσει να το ταρακουνήσει πρέπει να καταλάβει πως δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του αλλά και στον άλλον και στους υπόλοιπους. Ηρεμία μόνο.
Πού είναι τώρα η περιέργεια και η όρεξη; Πού είναι τώρα η καλοσύνη και η ευγένεια για να μπεις να χαζέψεις και να δεις τι υπήρχε μέσα;
Είδες το τέρας τώρα, το ξύπνησες και το έσκασες. Βασικά πριν καν το δεις έφυγες και απλά το ξύπνησες.
Σ' εμένα τώρα ορμάει και πρέπει να καταφέρω μόνη μου να το ξανακλειδώσω, υποφέρει και πονάει με το φως του ήλιου, του εξωτερικου κόσμου. Μην το ξυπνάτε, υποφέρει.
Όταν κοιμάται όμως, ονειρεύεται και ηρεμεί, δεν σκέφτεται, δεν αισθάνεται, δεν νιώθει πόνο. Μόνο γαλήνη και όμορφες σκέψεις περνάνε από το κεφάλι του, λογικές και εξω-πραγματικές. Αληθινές, δικές του.
Μην το ξυπνάτε το παιδί, τα δάκρυα το κούρασαν και γι'αυτό κοιμήθηκε. Κουράστηκε να κλαίει και θέλησε να πάει να ξεκουραστεί, μέσα, να ηρεμήσει και να κοιμηθεί στην ησυχία του. Μην το ξυπνάτε και το πονέσετε. Φοβάται, δεν πέρασε όμορφες στιγμές και κάθε φορά βγαίνει λιγότερο. Προτιμάει να φυλάγεται από την κακία και τον πόνο.
Στα όνειρα μόνο προσωπικός κόσμος υπάρχει, ο πόνος δεν διαρκεί για πάντα. Χθες δεν κοιμήθηκε, δεν κατάφερε να ηρεμήσει, Σκεφτόταν και υπέφερε.
Μην το ξυπνάτε το παιδί, κλαίει, εσωτερικά υποφέρει, μην το ρωτάτε, δεν θέλει να θυμηθεί.
Τρέλα που ξεπερνάει τα όρια της κανονικότητας. Του κανόνα που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν σέβεται. Σεβασμός στον φόβο και τον πόνο του άλλου, συμπόνια χρειάζεται όχι ανοιχτά παράθυρα και μουσειακή περιέργεια! Από μακριά αλλά όλα να τα δούμε! Φωτογραφίες, σημειώματα και αχ, πάρτε και ένα souvenir!
Μην το αφήνεται μόνο του, μην γελάτε που κλαίει, δεν θα του περάσει, δεν του περνάει, δεν είναι κρυολόγημα, είναι πόνος, είναι φόβος. Μην του ανοίγετε την πόρτα, μην το δείξετε στον κόσμο και το αφήσετε μόνο του, δεν είναι αρκετά δυνατό να επιβιώσει μόνο του. Θέλει ένα χέρι, μία ελπίδα από την οποία να κρατηθεί και να απολαύσει για λίγο, να ξεχάσει για λίγο τον πόνο και το σκοτάδι. Μην το αφήσετε όμως να ξαναπέσει μόνος του.
Σπάσατε το βάζο και δεν είπατε τίποτα. Σπάσατε αυτό το βάζο και τώρα κλαίει, πονάει που νιώθει τα σπασμένα κομμάτια στο είναι του. Πονάνε, είναι κοφτερά και εξαφανίζουν κάθε ίχνος ελπίδας. Κλωστές κομμένες και δάκρυα πνιγμένα.
Πονάει, μην το ξυπνάτε το παιδί, αφήστε το να κλαίει, να πονέσει μόνο του, κλειδωμένο δεν κάνει κακό σε κανέναν δεν του κάνει κακό κανένας. Κλαίει και χαίρεται στην ηρεμία του.
Αν το πειράξετε, αν το επισκεφθείτε μην το αφήσετε πίσω, δεν είναι θέαμα, δεν είναι αντικείμενο, νιώθει και πονάει, έχει μνήμη, δεν ξεχνάει.
Υπήρχε πινακίδα, μην μπείτε, μην ενοχλείτε, κοιμάται.

28 nov. 2015

MMM

Porque la realidad no es una película. O lo es, pero más duradera, un poco más intensa y... requiere paciencia de 90 años, no de 90 minutos.
Difícil la vida y los momentos que hay que aprender dejar pasar, de los latidos que te ahogan pero que en realidad simplemente quieren brotar, quieren salir y dejarte más vacía, más ligera.
El peso de tus pensamientos, de los suspiros que te agobian y que siempre puedes hacer que vuelen. Un perro, un olor, gran felicidad, tu sonrisa, su mirada. Una serenidad ante mis obvios olvidos, ante mis angustias que siempre tienen su armonía contenida entre dos espacios, entre dos paréntesis.
Unos sueños que inspiran, unos pasos que caminan, unas rodillas que se acercan... Rojos, rojos los zapatos, tacones que pisan el camino de vuelta.
Volver siempre mirando, observando el tiempo que muere, el tiempo que se hunde entre mis pulmones, de ese aire que luego entre tus brazos vaciaré.
Sonríseme, ríeme, obsérvame como yo lo hago ante el horizonte y sueño. Amapolas que se abren mientras caminas, caminas mientras se abren las puertas que tanto tiempo llevaban bloqueadas.
Entre mis pecho y mi garganta, esas puerta bloqueadas hacían latir con fuerza mi corazón. Ahí llegaste tú, en tu camino de tierra con tus zapatos rojos, subías hacia mi lengua, te sentaste en mi paladar y conseguiste evaporarte.
Te lo dije, te lo expresé y te lo suspiro ahora, me oyes, lo sé que me sientes y esos zapatos rojos los llevas guardados en tu palma. Sí, lo siento en mi piel. Tu mano palpita con mi pecho, con mi garganta que se ahoga y tú recorres el camino y desapareces en tu mirada. ¿O es la mía?
Mía, tuya, rojos, manos, gargantas, susurros... El cielo me llama, perdona, me tengo que ir a distraer. Me llama la distracción. La alegría me distrae, tú, mi alegría.
Permíteme un segundo, te amo, te quiero y te adoro, pero me llama ese árbol con hojas muy verdes, me fascina tanto que tú con tu amor me permites distraerme e ir a observarlo.
¿Oyes? Sí, algo me estabas susurrando, algo estaba intentando decirme muy importante muy serio y que seguro te tenía que estar escuchando pero te lo digo abiertamente: me haces que me distraiga, me distraes. Me quiero distraer contigo, ¿lo ves? ¿Ves ese verde de los árboles como suena? ¿Cómo cantan los pájaros? Las 5 de la mañana...
Bueno la luz la veo, como puedes ver, en mis ojos, ¿lo ves? Si te es difícil observa mis lágrimas, mi entusiasmo, mi emoción, brilla y quiero que brille para ti. Quiero que veas lo que veo, sea como sea. Métete en mi mirada, ten mis ojos y observa lo que me distrae, el canto de los pájaros, la belleza del horizonte y de las ramas verdes y tú... Te puede ver, espero. ¿Te ves?
Un susto. Un pensamiento, concentración, no gracias, agobio.
¿Tú me ves? ¿Me ves? ¿Cómo será tu mirada con mi imagen?
Suspiras, cierro los ojos.